سلام دوستان تا حالا سمت میدان توپخانه یا امام خمینی تهران رفتید ؟ اگر هم نرفته باشید احتمالا اونجا رو خوب می شناسید این میدون تو عمر طولانی خودش شاهد وقایع تاریخی زیادی بوده تو سال 1281 ساخته شده و چند خیابون اصلی تهران مثل  امير کبير ، ناصر خسرو ، باب همايون ، سپه ، فردوسی و لاله زار رو به يکديگر متصل می کنه. من نمی خوام در مورد این میدون صحبت کنم بلکه در مورد موزه ای می خوام براتون بگم که تو محوطه این میدان داخل یکی از خیابونای فرعی اونه ,اسم اون موزه ¸موزه عبرته. موزه ای که بیشتر سالهای عمرشو زندان بوده و اگر اتفاق خاص نیفته ( موزه های عبرت بزرگتر ساخته نشه!!!) احتمالا بقیه عمرشو موزه می مونه سال تولد این موجود منحوس رو1317 از یک مادر المانی و یک پدر ایرانی به نام رضاخان میرپنج گفته اند و سال تبدیلش به موزه  1382 در زمان آقاي محمد خاتمي بوده( احتمالا بدلیل کمبود جا تصمیم به تغییر کاربری گرفته شد)این موزه قبل از انقلاب در ابتدا بازداشتگاه موقت شهربانی بوده ودر سال 1352 به دستور شاه به کمیته مشترک ضد خرابکاری تبدیل می شه تاسال 1357 و بعد از اونهم که دست بزرگواران جمهوری اسلامی می افته تا همه اون شکنجه هارو سر همبندی ها و یاران انقلابی سابق خود و دشمنان امروزشان دوباره اجرا کنند واسمش رو بذارن بازداشتگاه توحید؟؟؟ . چند وقت پیش فرصتی پیش اومد و تونستیم از این موزه بازدید کنیم خیلی جالب بود همه چیزش از چندتا ماشین ضد گلوله در ورودی موزه تا فروشگاه خروجی,موزه پر بود از مجسمه هایی که زندانیان و زندانبانان را در هنگام شکنجه نشان می داد سلولهای ترسناک شکنجه های فجیع زندانیان زجر کشیده, در انجا وحشت حرف اول را می زد برای یک زندانی فرضی از هنگام اولین مواجه بازندان در رختکن زندان تا سلولهای تاریک و دستگاههای مخوف شکنجه تداعی مکانی را می کرد که ما به ان می گوییم اخر دنیا !!!ترسناک وترسناک برای من یکی که اصلا شکنجه هایی که کشیده بودند قابل تحمل نبود.راهنمای موزه یکی از زندانیان سابق همونجا بود که کاربری اطاقها را تشریح می کرد .این موزه رو حتما باید ببینید پس من دیگه وارد جزئیات نمیشم. یکی از چیزهای جالب این موزه عکسهایی است که از زندانیان به دیوار زده اند با روسری مونتاژی و بدون عکس انقلابیون اصلی مانند توده ایها و مجاهدین و.... که احتمالا با اینکار می خواستن بگن صاحب اصلی این انقلاب فقط وفقط ما بودیم! در میانه های بازدید از موزه اولین چیزی که مرا پس از دیدن فجایع ان ازار می داد چند خاطره از کسانی بود که زندانهای شاه را سالها تجربه کردند ولی در زندانهای جمهوری اسلامی در چند روز هرچه که زندانبانان خواستند اعتراف کرده بودند . این اشخاصی که این شکنجه ها را تحمل کرده بودند چگونه در زندانهای جمهوری اسلامی نتوانستند مقاومت کنند !! مگر در ان زندانها چه خبر بوده ؟ یاد نامه مرحوم کیانوری به اقای خامنه ای افتادم  یاد نامهایی که او برد بعنوان کسانی که سالها (بعضا تا 25 سال) در زندان شاه بودند و در زندان جمهوری اسلامی تاب مقاومت نیاوردند و جان دادند  . و این سئوال مرا به یک اصل مهم و دلیل اصلی ساخت چنین موزه ای رهنمون کرد و نام عبرت را در ذهن من به گردش دراورد وقتی از موزه خارج می شدم یک سئوال ذهن مرا به خود مشغول می کرد که ایا می توانی ؟ می توانی تحمل شکنجه های جمهوری اسلامی را داشته باشی تحمل خوردن چند شلاق راداری ؟ تحمل شنیدن چند ناسزا را داری ؟ چند ساعت می توانی یا دستهای دستبند زده شده از پشت در هوا معلق باشی ؟  و هزاران سئوال دیگر که ذهن مرا مورد هجمه های سخت قرار داده بودند و باز نام عبرت ! وبیانیه ای که بصورت اتوماتیک از سوی طراحان این موزه برای شما در ذهن شما خوانده می شود ."کسانی که مخالف ما باشند هزاران پله بدتر از این را خواهند دید پس مواظب باشید تا لحظه ای حتی برای لحظه ای بر علیه ما فکر نکنید ." شاید طراحان موزه با ساختن چنین موزه ای سعی داشتند به مخالفان خود درس عبرت بدهند ولی احتمالا از این غافل شده اند که  پیام ما مردم به دولتمردان نیز با دیدن این موزه  در گوش انان طنین افکن خواهد شد که شما ابتدا خود باید عبرت بگیرید که شاه با ان دستگاههای قوی امنیتی و نظامی با پشتونه اکثریت ابر قدرتها  نتوانست جلوی خواست ملت را بگیرد . پس سعی نکنید برخلاف خواست ما بایستید که به قول اقای خمینی دست وپایتان خواهد شکست!!!